1325. Sonra aramıza şəhərlər, ölkələr, bəlkə dünyalar girəcək. Heç qarşılaşa bilməyəcəyik. Tale öz torlarını hörməyəcək bizi bir araya gətirmək üçün. Sonra birimiz öləcəyik, digərimiz bunu heç bilməyəcək..

Bəli, yenə çox pis boşluqdayam. işdən gəlib uzandım, dedim tiktokda video izləyib yatım, deməz olaydım. Qabağıma yenə bu cümlənin olduğu o video çıxdı. Nəticə? Yenə yada düşdü o qız. Niyə axı?! Bir insanın gedişi qarşı tərəfin bütün hisslərini, bütün həyat enerjisini alarmı əlindən? Cavab verə bilmirəm. Bəlkə də bütün hisslərimi illər boyu bir insanda xərcləmişəm deyədir. Hər şey amma hər şey onu xatırladır. Şəhərə çıxıram, göz onu axtarır. Avtobusa, metroya minirəm göz onu axtarır. Başımı yastığa qoyuram beyin onu düşünür. Kimləsə sıfırdan tanış olub danışmaq belə istəmirəm. Sanki gedərkən hər şeyimi əlimdən alaraq gedib. Çox çətindir. 3 ildir bu hisslərlə əlləşirəm. Artıq bu şeyin mənlə ölümə qədər gedəcəyini anlamışam. Amma yenə də qəbullana bilmirəm. Mahnılar, filmlər, bir sözlə hər şey gedib sonda ona dirənir. Bu şeyləri kiməsə danışa da bilmirəm, ən azından bura yazıb içimi boşaldıram. Bəlkə də bir qəlb həqiqətən bir dəfə sevirmiş. Belə yaşamaq çox çətindir, əgər buna yaşamaq demək olarsa. Səhər oyananda bir ümid telefona baxıram, bəlkə bir mesaj gələr deyə. Amma gəlmir, gəlməyəcək də. Çünki geriyə dönüşü olmayacaq şəkildə bitib hər şey. içimdəki hissləri cümlələrə sığışdıra bilmirəm, nə eləyəcəm onu da bilmirəm. Bildiyim tək şey var, o olmayacaqsa heç kim olmayacaq.